Vermoeide telers…

Deze zomer gaat waarschijnlijk, zeker de periode tot eind juli, de boeken in als de droogste van de eeuw. Hoewel 1976 steeds als droogste wordt aangehaald, weet ik dat het toen op 20 juni (mijn verjaardag), de hele dag heeft geregend. Ik kan me dat jaar nog goed voor de geest halen. Het was het jaar dat de regeninstallaties als zoete broodjes werden verkocht en ook het jaar dat ik voor het eerst van mijn leven iemand in de bollenstreek tulpen zag water geven. Het was ook het eerste jaar dat telers met hun korte broek naar de veiling gingen zonder dat ze het idee hadden dat ze werden uitgelachen. Dit jaar lijkt me extremer dan 1976. Het kan natuurlijk aan mijn eigen beleving liggen, maar ik heb het idee dat het weer meer belastend was dan toen. De zon stond in de weken rond de langste dag regelmatig de hele dag strak aan de hemel. Aan de kust viel de temperatuur eigenlijk nog wel mee, vaak kwam deze niet verder dan 22 tot 23 graden. In het binnenland en zeker in het zuidoosten raakten de temperaturen rond de langste dag regelmatig de 30°C aan. Dit in combinatie met de lange dagen maakt het voor de planten zwaar om dit door verdamping te compenseren. Net als ze weer genoeg water binnen hadden begon de volgende dag alweer. We hebben enigszins geluk dat de landen boven in de stroomgebieden van onze rivieren wel regelmatig veel regen gehad hebben, zodat onze voorraad goed water nog niet op is. Wat je wel zag is dat de planten uitgeput raakten. In veel gevallen gaf het beregen niet meer die opfrissing die je eerst wel zag en was het meer een vorm van overleven. Elk minuscule verschil in waterafgifte van de beregeningsapparatuur was in de gewassen te zien. Eigenlijk was er ook iets anders dat opvallend was. De telers werden moe. De telers waren letterlijk dag en nacht bezig om hun gewassen van genoeg water te voorzien. Dit moest gebeuren naast de gewone werkzaamheden, die door het warme weer ook al veel zwaarder waren dan normaal. Ik heb telers gesproken die een week niet in bed geweest waren en tussendoor even in de trekker een dutje deden als ze even moesten wachten tot de haspel weer verzet moest worden. Na het beregenen gingen ze weer gewoon aan het werk. Dit vond ik nog het meeste frappante, alsof ze de hele nacht niet aan het werk geweest waren. Ik heb een groot respect voor deze ondernemers die er echt alles aan doen om hun gewassen tot een goed einde te brengen. Ook dit verhaal moet vertelt worden. De bloemetjes komen niet vanzelf in de winkel. Natuurlijk zijn er ook dingen om van te genieten. Met een Drone film je op droge percelen gewoon een geschiedenis van 1000 jaar geleden. Alle oude slootjes en grachten zie je in een droog maisveld gewoon liggen. Er komen nederzetting van 500 jaar geleden in beeld alleen al door de vormen van de slotgrachten. Ik ben alleen bang dat de ondernemer die geen tijd heeft om te slapen hier niet net zo van geniet als ik. Ik wens deze mensen een rustige nazomer toe en hoop dat ze in het najaar kunnen terugkijken op een financieel goed gelopen jaar zodat ze dan eens lekker zelf op vakantie kunnen.

Comments

Feestje

Aflopen weekend hebben wij onze 40 jarige bruiloft gevierd. Een vreemde gewaarwording, omdat vroeger alleen maar oude mensen 40 jaar getrouwd waren en nooit mensen van mijn eigen leeftijd. Nu is het wel zo dat in de tijd van mijn ouders de mensen, mede onder invloed van de tweede wereldoorlog en een niet met de omstandigheden op dit moment te vergelijken woningnood, vrij laat trouwden en dus ook op hogere leeftijd 40 jaar getrouwd waren. Eigenlijk hetzelfde als de generatie van nu. Er wordt op vrij hoge leeftijd getrouwd en dus zal de leeftijd voor een 40 jarige bruiloft ook weer hoger worden. Ik ben dus tot de verheugende conclusie gekomen dat wij tot de jongste 40 jarige bruidsparen behoren van de afgelopen en toekomstige eeuw. Zelf ben ik gek op jonge mensen die nog een leven voor zich hebben. Hoewel ik zelf waarschijnlijk meer verleden heb dan toekomst, ben ik toch van plan om nog een grote toekomst tegemoet te gaan. Er was pas iemand die zei dat bruiloften geen markt meer voor de bloemen waren in de toekomst, omdat toch iedereen weer ging scheiden. Ik ben het daar niet mee eens. Mensen die niet gaan scheiden gebruiken voor hun jubileum extra bloemen. De mensen die wel gaan scheiden, gaan vaak nog een keer trouwen en zorgen voor een extra markt. Vaak is het ook zo dat een tweede bruiloft vaak gevierd wordt als het budget iets groter wordt, dus ook het budget voor de bloemen. Nu zou ik nooit mensen aanraden te gaan scheiden om weer te kunnen gaan trouwen en zo de bloemenverkoop een boost te geven, maar als dit nu eenmaal toch gebeurt, waarom zouden we dan geen bloemen verkopen. Trouwen is een serieuze aangelegenheid. Er was heel vroeger eens iemand die tegen mij zei dat als je ging trouwen, je daar goed over na moest denken. Zelf denk ik dat als je er goed over na moet denken, je eigenlijk niet zou moeten gaan trouwen. Dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik zonder na te denken gewoon getrouwd ben, omdat dit gewoon goed voelde. Ik weet niet of dat een garantie is, maar bij ons heeft het in ieder geval goed gewerkt. Wat is nu het geheim van een goed en lang huwelijk. Ook deze vraag wordt mij weleens gesteld. Omdat ik dat natuurlijk ook niet weet, heb ik eens op een verjaardag gezegd dat dit een kwestie van geluk is. Wij hebben het geluk gehad dat de periodes dat ik haar niet zo leuk vond, niet samenvielen met de periodes dat zij mij niet zo leuk vond en dat er dus altijd een van ons twee voor de relatie geknokt heeft. Hoewel ik niet zeker weet of deze periodes ook werkelijk hebben plaatsgevonden, in ieder geval niet van mijn kant, hebben we wel een mooi feest gevierd en geproost op een lange en gelukkige toekomst.

Comments

Drukke week..

Vorige week was een drukke week. In die week is zowel het voorjaar als de zomer begonnen. Halverwege de week stond er een onzinkop in het AD dat de bollenstreek niet mooi was en dat de Chinezen hier niet voor waren gekomen. Een narcis was niet mooi genoeg en er zat een foto bij van twee Chinese dames voor een perceel tulpen dat niet bloeide. Teleurstelling ten top. Dit alles kwam omdat, door de koude winter alles ongeveer 2 tot 3 weken later in bloei is. Nu woon ik zelf in de Bollenstreek en was uiterst verbaast, omdat de hele streek zwanger was van de geur van Hyacinten en de Narcissen nog volop bloeiden. Dat er nog maar een paar percelen tulpen in bloei waren is normaal voor deze tijd van het jaar. Alleen in vroege jaren bloeien de tulpen voor half april. Afgelopen weekend kan gerust als een van de mooiste weekenden in de bollenstreek worden gezien. Het was Bloemencorso en in de hele streek stonden door het warme weer overal de tulpenvelden in bloei. Eigenlijk een beetje aan de vroege kant. Ik vraag me dan ook af hoe een zich serieus nemende krant dit soort onzin op de voorpagina kan zetten, zonder zich ook maar een klein beetje te verdiepen in de materie. Ik heb te doen met de mensen die aan de hand van dit artikel hebben besloten om maar niet naar de bollenvelden te komen kijken. Deze hebben door een maf hersenspinsel van een journalist die een leuk verhaal verzonnen heeft, zich een heel mooi weekend door de neus laten boren. Omdat in deze week de welbekende Dankjewel dag valt, wil ik deze krant hiervoor bedanken. Afgelopen week is ook de zomer begonnen. Overal kun je de geur van de BBQ ruiken en ik hoop dat de door ons geïntroduceerde slogan Bloemetje Biertje BBQ goed is nageleefd en iedereen een mooi strak gebonden boeketje bloemen op de tuintafel heeft gezet om het geheel luister bij te zetten. De komende week kan het niet op. Hoewel het mooie weer een beetje over is, kun je de zomer niet tegenhouden door een beetje kou en een regenbui. Er is een lang weekend in zicht met op vrijdag voor de vijfde keer Koningsdag. Dit is een dag waarop ik, ook al zou ik willen niet kan werken. Ik heb het een keer geprobeerd, maar de telers die ik wilde bezoeken, waren of zelf vrij, of hadden geen tijd om me te woord te staan omdat ze in de middag toch nog even naar het feest wilden. Geen probleem, ik vind deze dag een mooie dag om iedereen in het dorp weer eens te spreken bij een lekker biertje. Wanneer ik het werk dat blijft liggen ga doen zie ik dan wel weer. Ik weet wel dat je het van al die leuke dingen wel erg druk krijgt.

Comments

Samen delen……

Delen betekende vroeger dat je zelf iets had en dat je dit deelde met anderen. Iedereen had dus een klein deel van het geheel. Hoewel iedereen zegt dat je hier gelukkig van wordt, zag niet iedereen dat zo. Als je een grote koek met z’n vieren deelt, heb je zelf nog maar een klein koekje over. Veel mensen werden hier niet gelukkig van. Dit voor jezelf houden van de koek zorgde voor veel individualisme. Dit geldt ook voor kennis. Als je kennis niet deelt, dan zal die kennis niet groeien. Alleen door kennis te delen en ter discussie te stellen wordt de uiteindelijke kennis hiervan groter dan de som der delen. In het huidige internet tijdperk is delen echter niet meer ieder de helft, maar het verdubbeld steeds. Hoe vaker je deelt, hoe groter het wordt. Er zijn op dit moment veel initiatieven die aan het delen van informatie doen en die allemaal de grootste en de beste willen zijn. Ze propageren dat je moet delen, maar je moet wel alleen van hen delen. Dit betekent dat het individualisme ook de mensen tijdens het internet tijdperk niet vreemd is geworden. Het probleem zit er in dat we wel zijn gaan delen op internet om zelf zo groot mogelijk te worden, maar in de meeste gevallen vergeten samen te werken. Dit weekend sprak ik en bloemenhandelaar die de open wereld maar helemaal niets vond. Het lukte niet eens meer om een paar centen winst extra winst te maken omdat je klant de prijs wist die je aan de telers moest geven. Nu snap ik het probleem van deze traditionele handelaar wel, maar vraag me af of deze extra winst niet beter in de zak van de teler en de bloemist kan vallen. Zodra deze bloemenhandelaar een goede toegevoegde waarde levert, zoals een zeer goede verzorging en distributie, zal niemand hier moeite mee hebben. We hoeven hier geen beslissingen te nemen of we informatie delen, omdat dit toch al gebeurd is het belangrijk om samen te werken. Als alles open ligt, is goed te zien waar bespaard of effectiever gewerkt kan worden. Bij besparen in de keten denkt iedereen direct aan minder winst voor de ketenpartners. Toch is dit niet waar. Door samen te werken kunnen erg veel dubbele handelingen en vervoersbewegingen voorkomen worden. De winst blijft gelijk, maar toch kan de klant een redelijk prijs geboden worden. Het lijkt mij beter om op deze manier samen te werken, dan elkaar af te troeven op prijs terwijl er hierdoor veel onnodige kosten in de keten gemaakt worden. Als je wil kan het delen van kennis in combinatie met een goede samenwerking de hele bloemenketen gezonder maken.

 

Comments

Voorjaar

Bij het schrijven van mijn verhaal van een maand terug over de Elfstedentocht had ik niet kunnen vermoeden dat half Nederland hierna nog op de schaatsen zou staan. De afgelopen vorstperiode was welkom, maar tevens heel erg laat in de tijd en wel heel erg streng. De eerste dagen dooide het overdag nog gewoon, dus maakte ik me niet zo veel zorgen. De laatste dagen waren, op het schaatsen na, eigenlijk helemaal niet meer leuk. Heel veel gewassen stonden al op uitlopen en veel struiken met groen blad stonden door de zon hun vocht te verdampen terwijl hun wortels door de bevroren grond geen vocht op konden nemen. Hoewel er zelfs nu nog geen duidelijk beeld is van de eventuele schade, kan ik me niet voorstellen dat die schade er helemaal niet is. Vooral planten met bovengrondse scheuten en uitlopers hebben het zwaar gehad. Ik zit al dagen met spanning te kijken naar de niet afgedekte Hortensia’s bij mij in de tuin. Ik ga er een beetje vanuit dat als deze het overleven de schade over de hele linie misschien wel mee valt. Neemt niet weg dat het voorjaar even heeft moeten wachten, maar nu na een beetje regen in de startblokken staat. In de Bollenstreek maakt men zich op voor de opening van de Keukenhof en de drukte die dat met zich meebrengt. Overal zie je de Narcissen de grond uit schieten en de eerste gele bloemenvelden velden zijn in aantocht. Nadat we even heftig nog van een beetje winter hebben kunnen genieten, is iedereen extra aan het voorjaar toe. Mijn idee van voorjaar is op de fiets door de bollenvelden. Niet dat ik veel fiets, maar met de auto kom je er niet doorheen. De grasvelden worden weer groen en winterbloeiende heesters zijn weer over hun hoogtepunt heen. Voorjaar is het ook op de kwekerij. Telers zoeken angstig naar eventuele schade door de vorst. Verwachte bloeitijden herberekenen van de vroege gewassen, omdat die nu toch iets later op gang komen. Hoewel dit helemaal niets hoeft te zeggen over de uiteindelijke bloeitijd, want als het een paar weken iets aan de warme kant is is de achterstand zo weer ingehaald, is dit wel onderdeel van de stress die een teler in het voorjaar ervaart. Het voorjaar is mooi, maar voor de bloementeler is het alsof hij in de startblokken staat en niet precies weet wanneer het startschot klinkt. Opperste concentratie dus. Na seizoen van trainen, moet het dit jaar toch maar weer gebeuren. De lat ligt na de voorgaande jaren vrij hoog. De meeste telers hebben een behoorlijke moderniseringsslag gemaakt en die moet natuurlijk ook weer worden betaald. Mijn advies aan deze telers, ik snap dat het spannend is, maar probeer ook een beetje van dat sprankelende voorjaar te genieten, dat doen jullie klanten ook.

Comments

Duurzaam

De afgelopen weken ben ik naar verschillende telers bijeenkomsten geweest waar gesproken werd over duurzaam telen. Hier kwam ik er achter dat de term duurzaam bij de ene persoon een gevoel van trots teweeg bracht en bij de andere persoon meer een gevoel van onzinnige marketingterm. Omdat ik altijd probeer de dingen van twee kanten te zien, kan ik me bij beide stellingen wel iets voorstellen. De term duurzaam staat wat mij betreft voor verantwoord en met liefde voor de planeet en de mensen die hierop leven te ondernemen. Omdat veel mensen samen met mij er zo over denken, ontstaat vanzelf de drang bij de marketing om deze term te omarmen en te pas en te onpas te gebruiken. Zo vaak zelfs dat er nu een groep mensen ontstaat die de term duurzaamheid niet meer geloven. Op zich is dat natuurlijk jammer. Het komt er dus op neer dat een groep mensen de term duurzaam maar niet meer wil gebruiken omdat het niet meer betrouwbaar is. Het enige dat we hiermee volgens mij bereiken is dat er een andere marketingterm wordt verzonnen met dezelfde lading. Tijdens een bijeenkomst werd de vraag gesteld of duurzaamheid voor u een duidelijk begrip was. 75% van de deelnemers zei toen ja, waarna de man die de vraag gesteld had, uit ging leggen waarom dit niet waar was en kwam met een aantal onduidelijke marketingstuntjes die de term duurzaamheid misbruikte. Ik begreep echter dat 75% van de deelnemers wel een duidelijk beeld had van duurzaamheid en best snapte dat de term ook misbruikt wordt. De conclusie is waarschijnlijk dat de term duurzaamheid een goede term is, die we echter alleen moeten gebruiken als we de onderliggende gedachte ook uitleggen. Ik weet uit ervaring dat de agrarische sector vrij slecht is om te vertellen wat er allemaal goed gebeurt. De agrarische sector is goed in het in de verdediging gaan als er een incident plaatsvindt. Zelf denk ik dat als er een incident plaatsvindt dat je je daar als agrarische sector van moet distantiëren en uitleggen dat we het eigenlijk heel goed doen. Als je ziet hoeveel inspanning de gemiddelde teler doet om in de toekomst “duurzaam” te produceren, dan kan menig andere sector daar een puntje aan zuigen. Alle telers zijn op hun bedrijf bezig om zo snel mogelijk niet meer afhankelijk te zijn van chemische middelen. Probleem is dat er soms planten ziek worden en medicijnen nodig hebben. De telers zijn dus druk bezig om bij de veredeling van nieuwe gewassen de plantgezondheid en de groeikracht als belangrijkste selectiecriterium te maken. Natuurlijk zijn er nog steeds mensen die sceptisch tegenover deze ontwikkelingen staan. Jammer genoeg zijn dit ook nog eens de mensen die het steeds voor elkaar krijgen om de pers te halen. Ik weet echter dat het grootste deel van de sector bezig is om hun bedrijf toekomstbestendig te maken door op een eerlijke manier aan duurzaamheid te werken. Dit een beetje meer vertellen is volgens mij een manier van marketing die wel hout snijdt

Comments

Betrekkelijk

Hoe ongelukkig kun je worden als de zaken niet helemaal lopen zoals gepland? Ik ga er vanuit dat vrijwel iedereen wel eens een dag heeft waar het niet zo loopt dan verwacht en dat je na een dag voor je gevoel hard werken, na moet denken wat je eigenlijk gedaan hebt. Laatst was ik me voor mijn gevoel door zo’n dag heen aan het worstelen, toen er een kaart door de brievenbus viel. Een teler van Summerflowers was op 57 jarige leeftijd na een zeer kort ziekbed overleden. Een optimistisch man die volop bezig was zijn bedrijf te leiden en er voor te zorgen dat er steeds weer mooie nieuwe producten op de markt komen. Deze man was volop bezig met zijn bedrijf, maar ook met zijn leven. Naast het werk had hij vele andere taken en sociale verplichtingen. Waarschijnlijk had ook deze man soms wel eens een baaldag, maar ik heb hem daar nooit op weten te betrappen. Na zo’n dit bericht raak je een beetje uit balans. Het lukt niet om direct de draad weer op te pakken en je gaat maar iets doen wat je gemakkelijk afgaat om je gedachten een beetje te verzetten. Nog steeds gaan de dingen niet zoals je had gepland, maar dat is opeens veel minder belangrijk geworden. Natuurlijk maakt iedereen dit in zijn leven meerdere malen mee en beseft hoe betrekkelijk de zorgen zijn die we in ons dagelijks leven meemaken. Toch vind ik het moeilijk om hier een goede balans in te vinden. Bij een dergelijke gebeurtenis besluit je om het toch een beetje anders te gaan doen. Er bij stil staan dat er meer is dan alleen maar werk. Toch is dit werk wel noodzakelijk om de dingen te kunnen doen die hiernaast ook echt belangrijk zijn. Als je met mensen praat die hun werk niet zo leuk vinden, verklaren die je voor gek als je meer werkt dan strikt noodzakelijk is om de leuke dingen die je wilt doen te financieren. Als iemand voor zijn pensioendatum komt te overlijden hoor je vaak dat hij net niet oud genoeg is geworden om nog van het leven te genieten. Hoewel ik deze redenering in sommige gevallen best wel snap, ga ik hier niet in mee. Wat als je je werk leuk vind? Wat als je voldoening in je werk vindt? Waarom geniet je dan pas als je niet meer werkt? Waarschijnlijk zal ik voor mijzelf het antwoord en dus de complete balans niet vinden. Veel dingen, zoals een beetje voortdurende onrust zijn volgens mij voor een deel in je karakter ingebouwd. Ik ben er in ieder geval vrij zeker van dat de overleden teler, gezien het plezier waarmee hij de dingen deed, van zijn leven heeft genoten. Ik hoop dat deze gedachte de nabestaanden helpt om het verlies te verwerken. Zelf zal ik waarschijnlijk zoals vele met mij blijven zoeken naar een zo goed mogelijk evenwicht, waarbij pijnlijke gebeurtenissen je confronteren met de betrekkelijkheid van de dingen.

Comments

Iedereen blij.

Nieuwjaar nieuwe kansen. Voor de meeste telers is 2018 al lang begonnen. Alle voorbereidingen voor het nieuwe seizoen zijn al lang in volle gang. Toch is zelfs voor de telers van jaarrondproducten de tijd tussen Kerst en Nieuwjaar een periode om te evalueren. In onze sector lopen de kansen bijna over de rand en voor wie ze weet te grijpen is er geen betere tijd geweest dan nu. De rente is laag en het vertrouwen in goed ondernemerschap bij de banken is weer groter. Je ziet zelfs in de vakbladen opmerkingen dat er aan een hectare zonnepanelen minder werk zit dan aan de hectare bloementeelt. Op zich is dit leuk voor de mensen die deze kansen kunnen pakken, maar het heeft weinig met een ontwikkelende agrarische sector te maken. De publicaties over dit soort initiatieven zijn zeer nuttig, maar geven de gewone teler wel eens het gevoel dat hij de boot aan het missen is. Als je net geen eigen grond hebt om zonnepanelen te plaatsen, als je net te weinig energie gebruikt om aan de grote projecten mee te doen, kun je hier geen winst behalen. Is er dan een probleem? Ik denk van niet. De bovenstaande voorbeelden gaan allemaal over het beheersen van de kosten. Natuurlijk een belangrijk gegeven, kosten maken die niet nodig zijn is dom. De kansen voor de gewone kweker liggen in het bevorderen van de afzet. De grote projecten zijn niet altijd even flexibel. Ook is het voor de reuzen moeilijk om kleine gewassen te telen. Kansen dus voor de kleine en middelgrote teler om juist deze kleine gewassen eens goed op te pakken. Laat zien wat je doet, want de bloemenwereld zit echt op jou leuke gewasje te wachten. Het hoeft niet eens een echt nieuw gewas te zijn, want er is volop aandacht voor de z.g. vergeten bloemen. Voor degenen die denken dat dit alleen kruidenierswerk is, kan ik zegen dat de afzet op dit moment meer wordt gehinderd door de kleine aantallen dan door overproductie. Er is dus markt voor de telers van kleine gewassen die de exclusieve markt bedienen, maar er liggen ook kansen bij deze producten voor de wat grotere telers. Veel grotere afnemers willen graag met deze bloemen aan de slag, maar de volumes zijn te klein om dit in gang te zetten. Voor de innovatieve teler die deze markt weet te vinden zijn er dus kansen om deze bloemen groot te maken en een geheel nieuwe markt aan te boren. Als je zelf niet kan of wil groeien, ligt hier de kans om met een paar collega telers samen die markt op te pakken. Het komt er dus op neer dat er kansen zijn voor iedereen. Ook een kleine teler die de markten weet te vinden die nu blijven liggen is ondernemer. Je bent niet alleen ondernemer als je veel geld bij de bank los krijgt en makkelijk in de vakpers komt. Je bent ondernemer als je iets verzint dat nu werkt en toekomstbestendig is. Als iedereen de kansen pakt die bij hem passen, is in 2018 iedereen blij.

Comments

Herfst in Holland

Ik kom erachter dat ik nooit in een ander land zou willen wonen dan in Nederland. Het wisselen van de seizoenen is misschien wel het mooiste wat je als mens mee kan maken. Eigenlijk verhuis je vier keer per jaar naar een land met een ander klimaat zonder dat je de koffers moet pakken en aan nieuwe buren moet wennen. Opmerking als dat we leven in een koud kikkerlandje waar het altijd regent wuif ik lachend weg als de grootste onzin die er is. Nederland is helemaal niet nat, met 700 tot 800 millimeter regen is het eerder aan de droge kant dan nat. In het noord Engelse Lake District, waar iedereen roemt over de schoonheid van het landschap regent het drie keer zo veel. Als Nederland nog droger zou worden zou het problematisch worden. In Nederland hebben we zomers die niet te warm zijn en winters die vrijwel nooit belemmerend koud zijn. Daartussenin hebben we de gezellige herfst waarin de temperaturen best wel meevallen en de regen zich beperkt tot regelmatige buien waartussen het goed wandelen is. De lente is helemaal een feest. De hele natuur ontwaakt met een snelheid die je niet voor mogelijk houdt. Mensen gaan op vakantie naar droge gebieden omdat daar de natuur na een regenbui helemaal opfleurt. Dat wordt beschreven als een unieke ervaring, terwijl je dat hier elk jaar meemaakt. Er wordt gesproken over de prachtige natuur in de warme landen, terwijl je hier, als je de A44 doorrijdt richting Den Haag het net is of je in een gigantisch park rondrijdt, met aan weerzijde van de weg de mooiste bomen die je je kunt voorstellen. Jammer dat bijna iedereen meer oog heeft voor de flitsers aan de kant van de weg om geen bekeuring te krijgen dan voor het natuurschoon langs de weg. Best wel dom in een periode dat bijna elke auto een cruise control heeft zodat je helemaal niet op je snelheid hoeft te letten. Het mooie van 4 seizoenen is dat je er helemaal niet op hoeft te wachten. Voordat een seizoen je begint te vervelen zit je al weer in het volgende. Dingen die lang duren worden saai. Dit is ook de reden, dat er het meest gebarbecued wordt op de eerste mooie dagen. Als de zomer te lang duurt blijven die lastige dingen gewoon binnen staan. Seizoenen hebben ook nog een praktisch nut. Zonder seizoenen zouden er ook geen seizoensbloemen zijn. Ieder seizoen zijn eigen beleving. Elke bloem een verhaal over hoe mooi het vroeger was toen je voor het eerst die bloemen zag. De eerste sneeuwklokjes in de lente. Het zomergevoel bij de eerste echte zomerbloemen en nu het warme gevoel van de herfst, met alle warme tinten die je nu in de bloemenwinkel ziet liggen. Je moet de hele wereld rondreizen om mee te maken wat je in Nederland in één jaar beleefd. Ik hou van Holland.

Comments

Bloemenfeest

Het afgelopen weekend was de afsluiting van een aantal bloemenfeesten. In België was er het Bloemen en Groente weekend in Hoogstraten. De week erna was er, ook in België de grote bloemenpracht van Fleuramour te zien in Alden Biesen. Tegelijkertijd was er in kasteel Groeneveld in Baarn een bloemkunst festival. In dit prachtige kasteel was een keur aan bloemencreaties te zien, die net als de andere festivals deels door de Summerflowers telers van bloemen was voorzien. Om er voor te zorgen dat ook de volgende generatie deze mooie en speciale bloemen gaan gebruiken, leveren deze telers ook een deel van de bloemen voor het Nederlands kampioenschap bloemschikken van Groei en Bloei. Voor inspiratie kunnen ze dan de laatste editie van DPK (de POOK) raadplegen, waar op 28 pagina’s aandacht wordt besteed aan de zogenaamde vergeten bloemen. Zoals daar terecht gezegd, is dit een feest van herkenning, waar elke bloemist zich gelukkig bij gaat voelen. Ook de bloemen en de inspiratie voor dit artikel komt uit de koker van deze zelfde telers. Waarom doen deze telers zo veel moeite om hun bloemen steeds ter beschikking te stellen? Voor een deel is dit omdat ze zo trots zijn op hun product. Een andere reden is het besef dat al deze mooie, vaak van het massasortiment afwijkende bloemen, nooit door een bloemist gevraagd gaan worden als ze deze niet op zo veel mogelijk plekken te zien zijn. Het grote voordeel van die bijzondere bloemen is dat je steeds iets nieuws hebt. Het is zelfs zo dat je al de grote producten zoals bv. Roos Chrysant en Gerbera er veel beter verkoopbaar door maakt. Hoe bijzonder de samenwerking van de seizoensbloemen telers is, blijkt uit het feit dat je met geen enkele bloemsoort, ook al is dat een Roos, 28 pagina’s in een vooraanstaand bloemenblad kan vullen zonder saai te worden. Nu ga ik ophouden met het betoog voor deze bloemgroep omdat ik anders bang ben zelf saai te worden. Wat ik duidelijk wil maken is dat als je iets samen oppakt je veel meer impact hebt, dan wanneer je dit in je eentje probeert te doen. Alles draait om aandacht. Met elkaar lukt dat en alleen niet. Dit laatste is natuurlijk niet helemaal waar, maar dat is maar voor een enkeling weggelegd. Als je genoeg budget hebt, zoals de Marsreep, die alleen al meer geld besteed aan aandacht dan de hele bloemensector, gaat dat wel lukken. De bloemensector moet het hebben van creativiteit. Dat dit lukt, is wel duidelijk. Waar heb je ooit, tegelijk op drie grote festivals, een groot merk als bv. Coca Cola een hele mensenmassa zien vermaken. Als ze dit al lukt, is het omdat ze een groot evenement sponsoren, maar nooit alleen met hun product. Nu kijken we vaak met een scheef oog naar de reclamebudgetten van deze grootheden, maar ik denk stiekem dat deze firma’s wel eens met een scheef oog kijken naar de bloemensector die voor een appel en een ei, hele groepen mensen blij kan maken door alleen hun product te laten zien. Met het gevaar om saai te worden, ik ben trots op deze sector.

Comments