Nerveuze telers

blog week 17 2017

Voor de bloementelers is deze periode van het jaar een vrij lastige. Vooral de telers van zomerbloemen hebben het hele najaar en winter zitten wachten op wat er weer de grond uit komt. De hele winter kan er van alles mis gaan en pas als de planten weer opkomen is te zien of alles goed is gegaan. Omdat ik naast mijn werk voor Summerflowers ook teeltadviseur ben is deze tijd van het jaar de meest lastige periode van het jaar. Eigenlijk is het een beetje dubbel, alles begint te groeien en te bloeien en de natuur is mooier en interessanter dan in de rest van het jaar. Natuurlijk geniet ik met volle teugen van al de nu ontluikende schoonheid, maar ik snap ook de zorgen van de telers. Hun boterham hangt af van hetgeen nu uit de grond tevoorschijn komt. Hierbij komt dat de telers zich zorgen maken en ook nog eens de tijd hebben om dat te doen. Zo voor het seizoen wordt er op elke groeiafwijking in het gewas gelet. Overal worden misoogsten in gezien. Is de teler dan van nature zo nerveus? Waarschijnlijk niet. Er speelt nog iets anders. In de winterperiode worden er investeringen gedaan en onderhoud gepleegd. Dit alles kost erg veel geld en bij deze telers komt er gedurende de hele winter periode helemaal niets binnen. De bodem van de schatkist is vlak voor de bloei bij de meeste telers behoorlijk in zicht. Mislukken van vooral de eerste teelten kan dus vrij makkelijk liquiditeitsproblemen opleveren terwijl het bedrijf gewoon gezond is. Al deze zaken bij elkaar maken het leven van een teeltadviseur wel leuker, maar op dit moment zeker niet makkelijker. Ook ik kan niets veranderen aan iets dat al in de winter is misgegaan. Je kunt nu eenmaal niet met terugwerkende kracht iets repareren aan een plant. Het enige dat ik kan proberen is de schade beperken. Toch heb ik in deze periode veel begrip voor de telers en hun reactie op deze zaken die elk jaar weer terugkomen. Even meer tijd besteden aan de verhalen die je hoort en een luisterend oor voor de mogelijke problemen. In deze periode van het jaar kom je er achter dat een bloementeler wel erg veel risico loopt, door een heel jaar een product te telen dat tot vlak voor de oogst nog fout kan gaan. Zelfs als het goed gaat is er altijd nog het risico dat de prijs tegenvalt. Probeer onder deze druk maar eens altijd vrolijk te blijven. Eigenlijk zou iedereen die een bosje van die mooie en aparte zomerbloemen koopt er eens bij stil moeten staan hoeveel liefde, energie de teler in deze bloemen steekt . Zich eens moeten realiseren welke risico’s deze telers, die ook gewone mensen zijn, lopen om deze bloemen in perfecte conditie in de bloemen winkel te krijgen. Met deze gedachte ga ik na een week elke dag tussen de bloemen te hebben gelopen, graag nog even naar de bloemenwinkel om een extra bosje zomerbloemen te kopen.

Comments

Keukenhof

Blog week 15

De dagelijkse file van en naar de Keukenhof is weer op gang gekomen. Wij als bewoners van de Bollenstreek krijgen in deze periode het idee in een openlucht museum te wonen. De toegangswegen lopen vol en de vluchtroutes zitten dicht van de tulpenvelden bewonderende toeristen. Het fietsen in de Bollenstreek doet denken aan het fietsen in een volle drukke stad. Toch is, zeker in het weekend, de fiets het enige praktische vervoermiddel om in de omringende dorpen te komen. Iets chagrijnig, gedwongen op de fiets, kom je er plotseling achter waarom al die mensen ineens naar onze streek toe komen. De onafgebroken velden met kleuren van eerst de krokussen en narcissen en hierna de hyacinten en tulpen zijn een werkelijk uniek stuk Nederland. Al kijkend naar de velden, slinger je over de weg en ontwijk je een druk toeterende automobilist die je vervloekt omdat hij er niet snel door kan. In plaats van hier boos over te worden, heb je met deze figuur te doen, omdat deze blijkbaar al het moois om zich heen mist en zich alleen maar ergert aan die toeristen die niet eens recht kunnen fietsten. Eigenlijk word je door al die toeristen gedwongen om zelf in je eigen Bollenstreek de toerist uit te gaan hangen. Op zich wel een beetje vreemd dat al het moois in de wereld niet wordt gezien, tenzij je er door iemand of door omstandigheden op gewezen wordt. Het lijkt wel dat alles wat dichtbij is eigenlijk te gewoon is om eens goed te bekijken. Ik spreek mensen uit mijn omgeving, die nog nooit in de Keukenhof zijn geweest, terwijl ze er net als ik op de fiets kunnen komen. Eigenlijk is dit ook een beetje het geval met de telers van zomerbloemen. Ze vinden het zo gewoon dat dit extreem grote en mooie sortiment zomaar te koop is, dat ze er niet bij stil staan hoe enorm bijzonder het voor de ander mensen is. De bollenkwekers doen met de Keukenhof goede zaken. Iedereen op de hele wereld weet dat ze in Nederland moeten zijn voor de mooiste bolbloemen. Rondom deze “bollentijd” worden al de klanten uitgenodigd en wordt er gewerkt aan goede relaties. Om de Keukenhof nog aantrekkelijker te maken, zijn er naast de bolbloemen ook andere bloemen te zien. In tal van presentaties laten de zomerbloemen-, vaste planten- en zelfs orchideeëntelers zien waar ze toe in staat zijn. Het moet toch mogelijk zijn om die aandacht de rest van het jaar vast te houden. Toch zie ik weinig uitingen als “gezien op de Keukenhof” of “ook de rest van het jaar is Nederland leuk”. Misschien is toch de bescheidenheid in ons vak te groot om dit grandioze evenement ten volle uit de buiten. Ik raad dan ook iedereen in ons vak aan om eens gewoon als toerist je eigen producten te bekijken en te beleven. Ik denk dat je van je stoel valt van verbazing hoe mooi onze wereld eigenlijk is.

Comments